WIELKI TRZECI MAJA

Uchwalenie Konstytucji i jej zaprzysiężenie  3 maja 1791 roku było doniosłym aktem

nie tylko historycznym, ale także dowodem patriotyzmu i demokratycznych przekonań narodu. Konstytucja budziła nadzieję na wyprowadzenie Polski z niewoli i uratowanie jej zagrożonej niepodległości. Przetrwała w tradycji jako ukoronowanie starań polskich patriotów o uratowanie Ojczyzny. Na trwałe do historii przejdą nazwiska najważniejszych  twórców: Ignacego Potockiego – marszałka wielkiego litewskiego oraz Hugona Kołłątaja – polityka, pisarza, księdza. Głosili oni ptrzebę takich zmian, które znacznie wzmocniłyby siłę państwa, narażonego na całkowitą utratę niepodległości.

          Najważniejszymi sprawami związanymi z reformą zajął się sejm, zwany Czteroletnim lub Wielkim. Uchwalona w czasie jego obrad  Konstytucja znosiła liberum veto i wolną elekcję,

a wprowadzała dziedziczność tronu. Wzięła pod opiekę chłopów i przyznała prawa mieszczanom. Należy podkreślić, że była to pierwsza w Europie oraz druga na świecie po Stanach Zjednoczonych tak postępowa ustawa.

          Konstytucja 3 Maja obowiązywała tylko 14 miesięcy, nastąpił bowiem drugi, a potem trzeci rozbiór Polski, który zlikwidował niepodległe państwo polskie na 123 lata. W 1795 roku Polska przestała figurować na mapach Europy. Jej ziemie podzieliły między siebie trzy państwa zaborcze, włączając je w obręb swoich terytoriów. O wolność i prawa Polacy musieli walczyć jeszcze przez wiele lat. Konstytucja 3 Maja stała się w tych latach symbolem wewnętrznych sił narodu zdolnego do politycznego odrodzenia się.  

                                                                                                                          Krystyna Wołkowiecka

Ewa Suda

P.P